Mój prezydent, który powinien rozumieć rzeczywistość zaprosił wtedy jako doradcę sowieckiego namiestnika, byłego prezydenta wybranego przez niedemokratyczny parlament generała Jaruzelskiego. Mój prezydent jako historyk znał dzieje PRL i karierę młodego komunisty, którą to zaczął w zbrodniczej organizacji jaką była Informacja Wojskowa.
Mój prezydent po kilku wizytach zagranicznych określił rangę swoich dokonań mianem korony Himalajów. Mój prezydent jako historyk zna historię dyplomacji, a jednak wydaje się, że wiedział co mówi. A mówił z pełnym przekonaniem i ukontentowaniem.
Mój prezydent przemawiał dzisiaj do gimnazjalistów. Mówił im o Konstytucji 3. Maja. Widać było, że improwizował (to miłe, że nie czytał z kartki) i po wyraźnie zbyt długim namyśle stwierdził, że była „drugą na kontynencie europejskim konstytucją nowoczesną”.
Mój prezydent palnął bzdurę, którą można oczywiście nazwać przejęzyczeniem. Można nazwać brakiem rozwagi zapraszanie generała Jaruzelskiego. Można nazwać zbyt dużym przypływem szczerości przyznawanie się do 11-dniowej pracy magisterskiej, a także tłumaczyć zmęczeniem pisanie „bulu i nadzieji”.
Ale jak do kurwy nędzy po tym wszystkim można będąc uznanym przez Salon dziennikarzem, poetą i kimśtam jeszcze, pójść do wysokonakładowej gazety i wygadywać, że głowa państwa ma zdecydowanie wyższe kwalifikacje intelektualne od swojego poprzednika? No widać można. Trzeba się tylko nazywać Tomasz Jastrun.
]]>
Telewizja jest przecież państwowa (nie wiem czemu nazywa się ją niefortunnym słowem „publiczna”), a państwo jest przecież własnością urzędników. Jeśli więc w urzędniczej telewizji publikuje się coś co godzi w interes urzędników zbratanych z urzędnikami aktualnie rządzącymi to konsekwencje są jasne. I proszę mi nie wmawiać, że telewizja jest nasza bo jak wytłumaczyć fakt usuwania programów bijących rekordy popularności (Boso przez świat, Antysalon Ziemkiewicza) albo ciągłe rozgrywki w zarządzie będące tylko drobnym widoczkiem na walkę buldogów pod dywanem.
Jeśli dziecko jest państwowe to nie ma przeciwwskazań, żeby odebrać je rodzicom bez decyzji sądu, jeśli tylko pracownik opieki społecznej poweźmie podejrzenie, że ten krok jest w danej sytuacji nieodzowny (tak, jest to możliwe na mocy ustawy z sukcesem odtrąbionej przez PO). Nie można się też dziwić, że sąd będzie gotów odebrać dziecko dziadkom i przekazać je pod opiekę parze gejów lub też odmówić adopcji rodzinie, która zadeklarowała się, że nie będzie mówić adoptowanemu dziecku, że homoseksualizm jest normalny. Wszak państwo (urzędnicy) ma prawo lansować określoną ideologię i zbiór wartości i swoje (państwowe) dziecko przyznać temu kogo uzna za najlepszego nosiciela tychże wartości. Logiczną konsekwencją upaństwowienia dziecka jest też np. nakładanie mandatów na rodziców, którzy nie zaprowadzą dziecka do dentysty. Ostatnie trzy z czterech przykładów miały miejsce nie w Polsce, ale w „rozwiniętych demokracjach zachodnich”, do których pozycji przecież pretendujemy.
Jeśli bogactwo, które wypracujesz nie jest Twoje tylko państwowe, to nie dziw się, że państwo decyduje za Ciebie ile z Twoich, ups państwowych pieniędzy przekazać na ubogich, ile na dofinansowanie Krytyki Politycznej, a ile na nowe posady w administracji (pozdrawiamy 400 000 urzędników). Nie możesz więc mieć pretensji, że rząd pieniądze z OFE zachomikuje w zadłużonym ZUS bo przecież dysponuje SWOIMI pieniędzmi.
Czy z punktu, w którym jesteśmy daleka jest droga do nakładania kar za zbyt dużą liczbę dzieci (Chiny) lub zbyt małą (pomysł bykowego- podatku dla bezdzietnych Polaków >40 roku życia)? Wydaje mi się, że nie. Wydaje mi się, że swoją ignorancją coraz mocniej zaciskamy pętlę na własnej szyi.
]]>Całe życie był orędownikiem zdrowego rozsądku, który w czasach ohydnej propagandy i ideologicznego zacietrzewienia był dla jego czytelników jak łyk świeżej wody w zatęchłym bagnie.
Ów zdrowy rozsądek uczynił go też liberałem
.Co tu będę dużo mówił: strona www.stefankisielewski.pl od dzisiaj będzie stale powiększała swoje zasoby, żeby każdy kto zainteresuje się Kisielem miał łatwy dostęp do źródeł.
]]>
To jest Polska. Zupełnie inna niż ta prezentowana przez TVN24. Duży kraj bez znaczenia, pogrążony w marazmie i interesach ludzi starego systemu. Tak widzi nas zagranica. I wyciąga z tego praktyczne konsekwencje- odstawia nas na boczny tor.
Przez pewien czas Berlin i Paryż dawały do zrozumienia, że obrady [chodzi o dwa szczyty dotyczące kroków UE w kwestii kryzysu gospodarczego oraz Libii] będą otwarte. Trzy tygodnie temu na spotkaniu Merkel – Sarkozy – Komorowski w Wilanowie te zapewnienia zostały powtórzone. Ostatecznie obie stolice zmieniły zdanie.
Nie powiódł się także inny pomysł polskiej dyplomacji: zorganizowanie przed brukselskim spotkaniem osobnego szczytu Grupy Wyszehradzkiej, za której pośrednictwem Słowacja, Estonia czy Słowenia mogłyby przekazać uwagi państw Europy Środkowej pozostających poza strefą euro.
– Solidarność europejska padła ofiarą kryzysu – przyznała „DGP” europosłanka PO Sidonia Jędrzejewska. – Spełnia się zagrożenie powstaniem Europy dwóch prędkości – komentuje poseł SLD Marek Wikiński z sejmowej komisji finansów publicznych. (źródło)
Marginalizacja Polski będzie postępować. Bo skoro głowa państwa potrafi na poważnie twierdzić, że miarą sukcesów jest liczba spotkań, a rząd przez kilka miesięcy nie jest w stanie sprowadzić do kraju kluczowych dowodów w sprawie katastrofy smoleńskiej i udaje, że sprawy nie ma, to po co ktoś ma poważnie traktować takie państwo?
Obcy mi ideologicznie śp. Lech Kaczyński w sprawie polityki zagranicznej miał dużo więcej do powiedzenia. Uważał, że pozycję Polski w stosunku do zachodniej Europy należy budować w oparciu o państwa dawnego bloku wschodniego. I ta koncepcja ma sens. PO uważa natomiast, że konieczne jest wpisanie się w „główny nurt polityki europejskiej”. Jakie efekty to daje, widać po załączonym newsie.
I postawmy sprawę jasno. Polska właśnie teraz jest pośmiewiskiem Europy. A może nawet nie pośmiewiskiem- po prostu jest nieistotna, to chyba nawet gorzej. Nie interesuje mnie co o moim rządzie myśli przeciętny Francuz, Niemiec, Hiszpan. Interesuje mnie natomiast jaki stosunek do moich(?!) reprezentantów mają politycy rządzący innymi państwami. Kolejne decyzje Rosji, UE, Niemiec jasno pokazują kim dla zagranicy jesteśmy. I z wizją TVN ma to niewiele wspólnego.
]]>Obwarowanie prawa do posiadania broni odpowiednim cenzusem wieku, testami i dopuszczaniem na rynek tylko wybranych modeli broni to za mało.
Rokrocznie z powodu użycia broni na całym świecie ginie 1,2 mln osób, a 30-50 mln odnosi obrażenia!
Nie można dopuścić do powszechnego posiadania broni, ponieważ istnieje ryzyko, że użyją jej osoby pod wpływem alkoholu, narkotyków, czy też osoby młodociane lub niepoczytalne.
Broń powinny posiadać tylko osoby wykwalifikowane, najlepiej funkcjonariusze państwowi, którzy w razie potrzeby pomagaliby przy jej pomocy zwykłym obywatelom w sprawach, w których użycie broni jest niezbędne.
Aha. Pisząc o broni mam na myśli oczywiście samochody.
]]>.
ARTYSTA. Artysta odgrywa ważną rolę w społeczeństwie: jest specjalistą w sztuce, umie lepiej niż inni wyrażać ludzkie uczucia i ideały, tworzy piękne dzieła itd. Ale jako taki artysta nie jest nauczycielem cnót, przywódcą politycznym ani filozofem. Gdy się uważa za takiego i występuje jako autorytet w tych dziedzinach, staje się intelektualistą. Przyznawanie mu tego autorytetu jest pierwszym zabobonem dotyczącym artysty. Bo artysta, podobnie jak literat i dziennikarz, jest specjalistą i autorytetem tylko w jego własnej dziedzinie, którą jest sztuka, a nie w innych. Co prawda może się zdarzyć, że artysta jest równocześnie np. politykiem albo filozofem ale jako artysta nim nie jest.
Szczególnie niebezpieczne jest przypisywanie mu prawa występowania jako nauczyciela moralności. Wypada sobie zdać sprawę, że i pod tym względem artysta w niczym nie góruje nad innymi ludźmi, że nie jest ani autorytetem moralnym, ani uprawnionym kaznodzieją etyki religijnej. Z tego, że umie dobrze przedstawiać czyny ludzkie nie wynika, by posiadał ten autorytet. Przeciwnie, artyści wygłaszali nieraz poglądy moralne sprzeczne z przyjętymi w ich społeczeństwie i darzyli zwykłych ludzi niczym nie uzasadnioną pogardą. Można więc powiedzieć, że artysta nadużywający swojego autorytetu w tej dziedzinie jest społecznie szczególnie szkodliwy. (…)
Popularność tych zabobonów można wytłumaczyć w następujący sposób: wartości estetyczne, które artysta zna lepiej niż inni i umie wcielać w swoje dzieła, są bardzo wysokimi wartościami. Szacunek, jaki dla nich (słusznie) mamy, przenosimy na twórców dzieł sztuki, to jest na artystów, zdarza się wówczas, że otoczony szacunkiem artysta staje się prawdziwym guru, bezwzględnym autorytetem we wszystkich dziedzinach. Dochodzi do tego tym łatwiej, im bardziej inne autorytety zwłaszcza moralne są osłabione, jak to się zdarza zwykle w okresach upadku społecznego.
AUTORYTET. Wokoło autorytetu powstało kilka groźnych zabobonów. Aby zrozumieć ich przewrotność, wypada przede wszystkim wyjaśnić znaczenie nazwy autorytet. Mówimy, że jeden człowiek jest autorytetem dla drugiego w pewnej dziedzinie dokładanie wtedy, kiedy wszystko, co należy do tej dziedziny i zostało przez pierwszego podane z naciskiem do wiadomości drugiego (np. w postaci nauki, rozkazu itp.) zostaje przyjęte, uznane przez tego ostatniego. Istnieją dwa rodzaje autorytetu: autorytet znawcy, specjalisty, nazywany uczenie “epistemicznym” i autorytet przełożonego, szefa, zwany autorytetem deontycznym. W pierwszym wypadku ktoś jest dla mnie autorytetem wtedy i tylko wtedy, kiedy mam przekonanie, że daną dziedzinę zna lepiej ode mnie i że mówi prawdę. Einstein jest np. autorytetem epistemicznym w fizyce dla mnie, nauczyciel w szkole autorytetem epistemicznym w geografii dla uczniów tej szkoły itd. Autorytetem deontycznym jest natomiast dla mnie ktoś dokładnie wtedy, kiedy jestem przekonany, że nie mogę osiągnąć celu, do którego dążę, inaczej, niż wykonując jego rozkazy. Majster jest autorytetem deontycznym dla robotników w warsztacie, dowódca oddziału dla żołnierzy itd. (…)
2. Drugi zabobon związany z autorytetem to przekonanie, że istnieją autorytety, że tak powiem, powszechne, to jest ludzie, którzy są autorytetami we wszystkich dziedzinach. Tak oczywiście nie jest, każdy człowiek jest najwyżej autorytetem w jakiejś określonej dziedzinie, albo paru dziedzinach, ale nigdy we wszystkich. Einstein na przykład był niewątpliwie autorytetem w dziedzinie fizyki, ale bynajmniej nie w dziedzinie moralności, polityki albo religii. Niestety uznawanie takich powszechnych autorytetów jest zabobonem bardzo rozpowszechnionym. Kiedy na przykład grono profesorów uniwersyteckich podpisuje zbiorowo manifest polityczny, zakłada się, że czytelnicy będą ich uważali za autorytety w dziedzinie polityki, którymi oni oczywiście nic są, a więc coś w rodzaju uznania autorytetu powszechnego uczonych. Bo ci profesorowie są zapewne autorytetami w dziedzinie rewolucji francuskiej, ceramiki chińskiej albo rachunku prawdopodobieństwa, ale nie w dziedzinie polityki i nadużywają przez takie oświadczenie swojego autorytetu.
3. Trzecim szczególnie szkodliwym zabobonem jest tutaj pomieszanie autorytetu deontycznego (szefa) z autorytetem epistemicznym (znawcy). Wielu ludzi mniema, że kto ma władzę, a więc jest autorytetem deontycznym, jest tym samym autorytetem epistemicznym i może pouczać podwładnych, np. o astronomii. Piszący te słowa był kiedyś świadkiem “wykładu” wygłoszonego przez wyższego oficera i ignoranta w tejże astronomii, a to wobec oddziału, w którym był strzelec, docent astronomii. Ofiarą tego zabobonu padają nieraz nawet ludzie wybitni, tak np. św. Ignacy Loyola, założyciel zakonu jezuitów, w słynnym liście do ojców portugalskich, w którym domaga się od nich, by “poddawali swój rozum przełożonemu”, a więc autorytetowi czysto deontycznemu.
J.M. Bocheński „Sto zabobonów. Krótki filozoficzny słownik zabobonów”.
Officyna Liberałów. Warszawa 1988 r.
Historia narodu jest ciągłością, zjawiska społeczno-kulturalne nie biorą się znikąd, mają swe źródła i korzenie – w przeszłości. Chcąc zrozumieć teraźniejszość, trzeba dużo myśleć o przeszłości; zresztą każda rzeczywistość społeczna czy ideologiczno-filozoficzna szuka swego rodowodu, skrzętnie zbiera okruchy przeszłości, odtwarza obrazy dawnych konfliktów i walk, wskrzesza nie tylko przyjaciół, lecz również przeciwników, przypomina ich argumenty, słowem – bez znajomości historii nie ocenisz teraźniejszości.
Znajomość odpowiedzi na te pytania naprawdę pozwala zrozumieć współczesną politykę bez sprowadzania jej do prostackich postaw etykietkowania jednych jako Kaczorów, a innych jako Komoruskich. Problem w tym, że ważniejszy jest Mieszko I. Nawet jeśli taki model nauczania wychowa patriotów (w co wątpię) to na pewno nie wychowa świadomych wyborców. I uwierzcie- politykom bardzo zależy, aby zachować status quo.
PS: Do wpisu natchnął mnie ten oto wykop.
]]>
Felieton do wysłuchania również na falach Kontestacji i Radio Wnet.
I w tym właśnie świetle ciekawie prezentuje się wspomniana przeze mnie na początku nowina ze 121. Ministerstwa Finansów na świecie. Duże firmy będą płacić nie 40 ale 1000 zł za wydawanie interpretacji podatkowych. Cytuję: „Resort finansów tłumaczy to tym, że ze względu na niski koszt, wielu podatników, a zwłaszcza duże podmioty gospodarcze, traktuje interpretacje indywidualne, jako tanią instytucję doradczą specjalizującą się w optymalizacji podatkowej.”
Problem w tym, że na taką interpretację powołać może się tylko konkretny podatnik w konkretnej sprawie. Ministerstwo zaś ma możliwość wydawania tzw. interpretacji ogólnych, zupełnie za darmo, na które powoływać się mogą wszyscy podatnicy, których dotyczył będzie stan faktyczny i prawny opisany w takiej interpretacji. Ministerstwo jednak nie ma ambicji ułatwienia życia podatnikom i zamiast wydawania interpretacji ogólnych woli rżnąć poddanych, pardon- obywateli, na interpretacjach indywidualnych. Sytuacja ta przypomina sędziego, który wydając wyrok żąda od stron pieniędzy za wytłumaczenie skomplikowanej treści tegoż wyroku.
Dostajemy więc w twarz trzykrotnie: nie dość, że zabiera się nam prawie połowę dochodów to na dodatek czyni się to poprzez niezrozumiałe, skomplikowane i czasem sprzeczne przepisy. A na deser Ministerstwo Finansów łaskawie wydając interpretacje do tego barłogu, żąda coraz większych opłat.
Zasadne wydaje mi się wysłanie naszych urzędników i wierchuszkę polityczną na partnerską wymianę do Iranu, który przegonił nas we wspomnianym rankingu o kilka miejsc. Nawet jeśli niczego się nie nauczą to może przynajmniej w celach edukacyjnych Irańczycy poobcinają im łapska za bezczelność i zuchwałe złodziejstwo.
]]>.
.
To oczywiście wielka tragedia lewicy chcącej uczynić z państwa opiekuńczego nową religię z urzędnikami-kapłanami na czele. Każdy przejaw niezależności obywatela, jego siły, samodzielności, potencjalnej możliwości przeciwstawienia się państwu jest przyjmowany z przerażeniem. Przerażony jest również agkm:
Szokuje mnie taka postawa. Państwo powołane jest do realizacji interesów, których nie da się sprawnie zorganizować i przeprowadzić w mniejszych społecznościach. Wypadałoby więc, aby każdy przejaw niezależności jednostki, każda sytuacja, w której jednostka nie potrzebuje pomocy państwa był brany za dobrą monetę. Nikt tak nie zadba o twój interes jak ty sam. Jeśli więc państwo oferuje jakąś usługę (opieka medyczna, szkolnictwo, ochrona), a ty zapewniasz to sobie we własnym zakresie to po pierwsze zapewniasz to sobie na lepszym poziomie, a po drugie odciążasz państwo.
W świecie zaawansowanej technologii (a co za tym idzie gospodarki i komunikacji rozwiniętych jak nigdy dotąd) założeniem nowoczesnych społeczeństw powinno być sukcesywne zmniejszanie roli państwa na rzecz lokalnych wspólnot, a nie sytuacja odwrotna!
Lewicowe matołki nie są w stanie tego pojąć. Lewicowe matołki z chęcią wprowadziłyby zakaz stawania na taborecie, a dla nabywców wiertarek z udarem- koncesje. Lewicowe matołki już tak mają, ich sprawa. Pytanie tylko czemu ich pomysły zaczadziły naszą kulturę. Kulturę, która niegdyś potrafiła podbić świat…
PS: Nie będę tutaj rzucał oczywistymi argumentami („Gdyby każdy nosił broń ze sobą to ten żołnierz zostałby zdjęty, zanim by dobrze wycelował” itp.)- te w dyskusji o dostępie do broni są powszechnie znane. Rzecz w coraz większej ingerencji państwa w życie obywateli i zmniejszaniu ich samodzielności, uzależnianiu od państwa niczym od rodzica.
]]>Z powyższej wypowiedzi bije ciekawa wizja polityki zagranicznej. Boję się, że prezydentura Bronisława Komorowskiego przyniesie potwierdzenie tezy, jakoby Polsce wystarczały symboliczne gesty uznania. Nie wiem, czy Bronisław Komorowski zamierza aktywnie działać w celu rozwiązania wielu problemów polskiej polityki zagranicznej, wiem jednak, że takowe problemy istnieją i są bardzo poważne.
Sprawa Katynia jest bardzo ciekawa i stanowi doskonałe exemplum rosyjskiej taktyki. Rosja najpierw zapewnia, że w sprawie X jest gotowa na ustępstwa, a kilka dni później podejmuje działania, które takiej deklaracji przeczą. Tak było, gdy prezydent Komorowski chwalił się ociepleniem stosunków po spotkaniu z Miedwiediewem, od którego otrzymał trochę nieznanych dokumentów w sprawie Katynia. Równocześnie jednak w sferach, gdzie wyjaśnianie zbrodni katyńskiej mogłoby przynieść Rosji straty, jej stanowisko jest twarde i niezmienne.
Kwiecień 2010 r. Wrzutka tuż sprzed uroczystości katyńskich.
Moskwa odpowiedziała dwa tygodnie temu. W 17-stronicowym piśmie do Trybunału Rosjanie ani razu nie użyli słowa „zbrodnia” czy „mord”. Piszą o „sprawie” lub „zdarzeniu katyńskim”.
Rehabilitacji zamordowanych nie przewidują, gdyż – jak tłumaczą – nie udało się potwierdzić okoliczności schwytania polskich oficerów, charakteru postawionych im zarzutów i tego, czy je udowodniono. Nie ma nawet pewności – pisze rosyjski rząd – czy Polaków rozstrzelano.
Ponadto Moskwa nie chce przekazać Trybunałowi m.in. kopii postanowienia o umorzeniu śledztwa katyńskiego z 2004 roku, gdyż „zawiera tajemnice, których ujawnienie mogłoby przynieść uszczerbek bezpieczeństwu kraju”. Polakom także dokumentu nie przekazano. (źródło) (nowe informacje o całej sprawie tutaj)
Powyższą sprawę sygnalizuję jako przykład rzekomego zbliżenia polsko-rosyjskiego, który to termin jest dla mnie zresztą zupełnie niezrozumiały bo czym innym jest zbliżenie pomiędzy obywatelami Polski i Rosji (polsko-rosyjskie), a czym innym pomiędzy władzami (zbliżenie rządowo-rządowe). Media i politycy ciągle mówią o tym drugim wmawiając nam, że chodzi o to pierwsze. A to pierwsze potrzebne nie jest bo w większości nic do mieszkańców Rosji nie mamy!
]]>